"آرمان ابدي اسپرانتو چنين است: بر بنياد زباني بي‌طرف ديوارهاي ميان نسل‌ها فرو بريزند و انسان‌ها عادت داده شوند، كه هر يك از آن‌ها به يكديگر فقط انساني و برادرانه نگاه كند" [ل. زامنهوف، 1912]

ايده‌ي اوليه اسپرانتو راجع به پشتيباني از بردباري و احترام ميان انسان‌ها در ميان اقوام وفرهنگ‌هاي گوناگون است. ارتباطات مسلما بخش استثنايي تفاهم بين‌المللي بوده و اگر اين رابطه به وسيله‌ي زباني بي‌طرف صورت پذيرد به اين احساس كمك مي‌كند كه "ديدارها" طبق شرايط برابر و حرمت‌ گذاري يكي بر ديگري تحقق مي‌پذيرد.

به عنوان كاربر عادي اسپرانتو افراد به ندرت به "بنيان زباني بي‌طرف" و اين‌گونه واژگان زيبا فكر مي‌كنند. فقط از داشتن امكاني براي اين كه آزادانه و طبيعي مي‌توانند حرف‌هاي خود را در گفتگو با آدم‌ها و كشورها و فرهنگ‌هاي ديگر بيان كنند خوشحالند.